The realization that we carry more than any other, here below in our exchanges, of our essential and fundamental common understanding stems from our common points between beings. Whatever your anthropological cultural differences, past experiences, the human within his being cannot be differentiated from others. Only novel situations can prevail, while others have not experienced them, this is the one and only distinction.If all humans live in a common situation, can this bring them together in unification?Human beings have this growing need to belong to a belief that allows them to be placed on a scale of value superior to others, such as a nation, a religion, a so-called superiority of the right to exist. Human beings project themselves into a knowledge of universal non-knowledge and take a path of separation and division creating differentiations by causing existential disturbances to their fellow human beings. Through the intervention of this thought mechanism, incarnations are born, manifest, regroup in conflicts, economic, social, and military, and form generalized chaos. Who are the human beings who pursue such affliction?This identification with a higher belief, which is in reality only an illusion of being in itself, will not bring the human closer to creation. This sufficiency that he embodies and which frustrates and pushes him is not an overcoming of oneself, much less a transcendence.It squeezes the individuals concerned into a status who are the only ones to give importance, vis-à-vis whom? Humans ?This status situation is only an identification, it is only real for those who value reality.They are indeed there in a space of contradiction of non-being, but they are far, very far from being what they aspire to become. It is understood, the becoming is internal to oneself, not an external theatrical projection. This becoming of matter in which humans are so attached to their identification is the questionable proof of being not to be. He fills his lack of being by absorbing matter, but matter is an element, a construction tool external to being. Its object is the transition, it is a bridge for the consciousness to become aware of its own being and not to subtract it.The human being being continuously dissatisfied with his being will seek to modify it, this is only an illusion!He is prospecting his transformation on the wrong path, this imperfection he perceives is only the lack of inner knowledge. We strongly recommend that you harmonize your state of being in this direction.

إن إدراك أننا نحمل أكثر من أي شيء آخر ، هنا أدناه في تبادلاتنا ، لفهمنا المشترك الأساسي والأساسي ينبع من نقاطنا المشتركة بين الكائنات. مهما كانت الاختلافات الثقافية الأنثروبولوجية ، والتجارب الماضية ، لا يمكن تمييز الإنسان بداخله عن الآخرين. فقط المواقف الجديدة يمكن أن تسود ، بينما لم يختبرها الآخرون ، هذا هو التمييز الوحيد.
إذا كان كل البشر يعيشون في وضع مشترك ، فهل يمكن لهذا أن يجمعهم في التوحيد؟
لدى البشر هذه الحاجة المتزايدة إلى الانتماء إلى معتقد يسمح بوضعهم على مقياس قيمة أعلى من الآخرين ، مثل الأمة أو الدين أو ما يسمى تفوق الحق في الوجود. يُسقط البشر أنفسهم في صورة معرفة عالمية بعدم المعرفة ويسلكون طريق الفصل والانقسام مما يخلق تمايزات عن طريق التسبب في اضطرابات وجودية لإخوانهم من البشر. من خلال تدخل آلية التفكير هذه ، تولد التجسيدات وتتجلى وتعيد تجميع نفسها في الصراعات الاقتصادية والاجتماعية والعسكرية وتشكل فوضى معممة. من هم البشر الذين يلاحقون مثل هذه البلاء؟
هذا التماهي مع الاعتقاد الأسمى ، الذي هو في الواقع مجرد وهم بالوجود في حد ذاته ، لن يجعل الإنسان أقرب إلى الخلق. هذا الاكتفاء الذي يجسده والذي يحبطه والذي يدفعه ليس تغلبًا على الذات ، ناهيك عن التعالي.
إنه يضغط على الأفراد المعنيين في وضع هم الوحيدون الذين يعطون الأهمية ، أمام من؟ البشر؟
هذا الوضع هو مجرد تعريف ، إنه حقيقي فقط لأولئك الذين يقدرون الواقع.
إنهم موجودون بالفعل في فضاء من تناقض اللاوجود ، لكنهم بعيدون ، بعيدون جدًا عن أن يكونوا ما يطمحون إليه. من المفهوم أن الصيرورة داخلية للذات وليست إسقاطًا مسرحيًا خارجيًا. هذا التحول للمادة التي يرتبط بها البشر كثيرًا بهويتهم هو الدليل المشكوك فيه على عدم وجودهم. إنه يملأ افتقاره إلى الوجود بامتصاص المادة ، لكن المادة عنصر ، وأداة بناء خارج الوجود. هدفه هو الانتقال ، إنه جسر للوعي لكي يدرك كيانه وليس أن يطرحه.
إن الإنسان غير الراضي باستمرار عن كيانه سيسعى إلى تعديله ، هذا مجرد وهم!
إنه يتوقع تحوله في المسار الخطأ ، وهذا النقص الذي يدركه ليس سوى نقص في المعرفة الداخلية. نوصي بشدة بمواءمة الطبيعة البشرية بهذا المعنى.

La comprensión de que llevamos más que cualquier otro, aquí abajo en nuestros intercambios, de nuestro entendimiento común esencial y fundamental surge de nuestros puntos comunes entre seres. Cualesquiera que sean sus diferencias culturales antropológicas, experiencias pasadas, el ser humano dentro de su ser no puede diferenciarse de los demás. Solo pueden prevalecer situaciones novedosas, mientras que otros no las hayan vivido, esta es la única distinción. Si todos los seres humanos vivimos en una situación común, ¿puede esto unirlos en unificación? Los seres humanos tienen esta creciente necesidad de pertenecer a una creencia que les permite ser colocados en una escala de valores superior a otras, como una nación, una religión, una supuesta superioridad del derecho a existir. Los seres humanos se proyectan en un conocimiento del no-conocimiento universal y emprenden un camino de separación y división creando diferenciaciones al provocar perturbaciones existenciales a sus semejantes. A través de la intervención de este mecanismo de pensamiento, las encarnaciones nacen, se manifiestan, se reagrupan en conflictos, económicos, sociales y militares, y forman un caos generalizado. ¿Quiénes son los seres humanos que persiguen tal aflicción? Esta identificación con una creencia superior, que en realidad es sólo una ilusión del ser en sí misma, no acercará al ser humano a la creación. Esta suficiencia que encarna y que lo frustra y lo empuja no es una superación de uno mismo, mucho menos una trascendencia, sino que aprieta a los interesados ​​en un estatus que son los únicos en dar importancia, ¿frente a quién? ¿Los humanos? Esta situación de estatus es solo una identificación, solo es real para quienes valoran la realidad, están en un espacio de contradicción del no ser, pero están lejos, muy lejos de ser lo que aspiran a ser. Se entiende, el devenir es interno a uno mismo, no una proyección teatral externa. Este devenir de la materia en el que los humanos están tan apegados a su identificación es la prueba cuestionable del no ser. Él llena su falta de ser absorbiendo materia, pero la materia es un elemento, una herramienta de construcción externa al ser. Su objeto es la transición, es un puente para que la conciencia tome conciencia de su propio ser y no lo sustraiga, el ser humano estando continuamente insatisfecho con su ser buscará modificarlo, ¡esto es solo una ilusión! Su transformación en el camino equivocado, esta imperfección que percibe es solo la falta de conocimiento interno. Recomendamos encarecidamente que armonice su estado de ser en esta dirección.

ההבנה שאנו נושאים יותר מכל האחרים, כאן למטה בחילופי הדברים, את ההבנה המשותפת המהותית והיסודית שלנו נובעת מהנקודות המשותפות שלנו בין ישויות. לא משנה מה ההבדלים התרבותיים האנתרופולוגיים שלך, ניסיונות העבר, לא ניתן להבחין בין האדם בתוך ישותו מאחרים. רק מצבים חדשים יכולים לנצח, בעוד שאחרים לא חוו אותם, זו ההבחנה היחידה והיחידה. אם כל בני האדם חיים במצב משותף, האם זה יכול להפגיש אותם באיחוד? לבני האדם יש צורך גדל והולך להשתייך לאמונה כי מאפשר להציב אותם בסולם ערכים עדיף על אחרים, כגון לאום, דת, מה שנקרא עליונות של זכות הקיום. בני אדם משליכים את עצמם לידיעה של אי-ידע אוניברסלי ונוטלים בדרך של הפרדה וחלוקה היוצרים בידולים על ידי גרימת הפרעות קיומיות לבני האדם שלהם. באמצעות התערבות של מנגנון חשיבה זה, גלגולים נולדים, מתגלים, מתכנסים מחדש בקונפליקטים, כלכליים, חברתיים וצבאיים, ויוצרים כאוס כללי. מיהם בני האדם העוסקים במצוקה כזו? הזדהות זו עם אמונה גבוהה יותר, שהיא במציאות רק אשליה של להיות בפני עצמה, לא תקרב את האדם ליצירה. הספיקות שהוא מגלם ואשר מתסכלת ודוחפת אותו איננה התגברות על עצמו, ועוד פחות מכך על התעלות. היא סוחטת את הפרטים הנוגעים בדבר למעמד שהם היחידים שנותנים חשיבות, מול מי? בני אדם? מצב הסטטוס הזה הוא רק הזדהות, הוא אמיתי רק למי שמעריך את המציאות. הם אכן נמצאים שם במרחב של סתירה של אי-הוויה, אבל הם רחוקים מאוד מאוד מלהיות מה שהם שואפים להפוך. זה מובן, ההוויה היא פנימית לעצמו, לא השלכה תיאטרלית חיצונית. ההתהוות הזו של חומר שבו בני אדם כל כך מחוברים לזיהוי שלהם היא ההוכחה המפוקפקת לכך שלא יהיה. הוא ממלא את חוסר הווייתו על ידי קליטת חומר, אך החומר הוא יסוד, כלי בנייה חיצוני להוויה. מטרתו היא המעבר, זהו גשר לתודעה להיות מודע להוויה שלה ולא לגרוע ממנה.האדם האנושי שאינו שבע רצון מהישותו יבקש לשנות אותו, זוהי אשליה בלבד! הטרנספורמציה שלו בדרך הלא נכונה, חוסר השלמות הזה שהוא תופס הוא רק חוסר הידע הפנימי. אנו ממליצים בחום שתתאם את מצב הימצאותך בכיוון זה.

LA Réalisation que nous portons plus que toutes autres, ici-bas au sein de nos échanges, de notre compréhension commune essentielle et fondamentale relève de nos points communs entre êtres. Quelques soit vos divergences culturelles anthropologiques, expériences passés, l’humain dans l’intérieur de son être ne peut se différencier des autres. Seuls les situations inédites peuvent prévaloir, tandis que d’autres ne les ont pas expérimentés, c’est la seule et unique distinction.
Si, tous les humains vivent une situation commune, celle-ci peut-elle les rapprocher en une unification ?
Les êtres humains ont ce besoin croissant d’appartenance à une croyance permettant de les situer sur une échelle de valeur supérieur à d’autres, tel une nation, une religion, une soit disant supériorité du droit à l’existence. L’être humain se projette dans un savoir de non connaissance universel et emprunte une voie de séparation et de division créant des différenciations en provocant des troubles existentielles à ses semblables. Par l’intervention de ce mécanisme de pensée, des incarnations naissent, se manifestent se regroupent en conflits, économiques, sociales, et militaires et forment un chaos généralisés. Quelles sont les êtres humains qui poursuivent une telle affliction ?
Cette identification en croyance supérieur qui n’est en réalité qu’une illusion de l’être en soi, ne rendra pas l’humain plus proche de la création. Cette suffisance qu’il incarne et qui le frustre et qui le pousse n’est pas un dépassement de soi, encore moins une transcendance.
Elle comprime les individus concernés dans un statut qui sont les seuls à donner importance, vis-à-vis de qui ? Des humains ?
Cette situation de statut n’est qu’une identification, elle n’est réelle que pour ceux qui accordent importance de réalité.
Ils sont bien là dans un espace de contradiction du non être, mais ils sont loin, très loin de l’être ce dont aspirent de devenir. Il est entendu, le devenir est intérieur à soi, pas une projection théâtrale extérieure. Ce devenir de matière dans lequel l’humain tient tant à son identification est la preuve contestable de l’être de ne pas être. Il comble son manque d’être par l’absorbation de matière, mais la matière est un élément, un outil de construction extérieur à l’être. Il a pour objet la transition, il est un pont pour la conscience à devenir conscient de son propre être et non à le soustraire.
L’être humain étant continuellement insatisfait de son être cherchera à le modifier, ce n’est qu’illusion !
Il prospecte sur la mauvaise voie sa transformation, cette imperfection qu’il perçoit n’est que le manque de connaissance intérieur.Nous vous recommandons vivement d’harmoniser votre état d’être en ce sens.